درباره کتاب نمایشنامههای بکت، جلد دوم (ساموئل بکت):
این جلد که بخشی از مجموعهی کامل آثار نمایشی بکت (مجموعاً ۴۸۰ صفحه) است، آثاری از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۴ را دربرمیگیرد. از نمایشنامههای شاخص این مجموعه میتوان به «آخرین نوار کراپ» (۱۹۵۸) اشاره کرد که در آن پیرمرد شصتونه سالهای با شنیدن نوارهای ضبطشده از دوران جوانیاش، با خاطرات ازدسترفته و فرصتهای هدررفته مواجه میشود. «روزهای خوش» (۱۹۶۱) نیز زنی میانسال را نشان میدهد که تا کمر در تپهای خاکی دفن شده و با شوهرش فقط تبادل گفتوگوهای روزمره و پوچ دارد. نمایشنامه «بازی» (Play) سه شخصیت را تا گردن درون کوزههای خاکستری نشان میدهد که ناچارند ماجرای خیانت زناشوییشان را بارها و بارها تکرار کنند. این جلد همچنین شامل آثار رادیویی مانند «همهی آن افتادگان»، نمایشنامههای کوتاه یک نفره مانند «نه من» و «آن زمان»، و نیز آثار تجربیِ متأخر بکت مانند «راکابی»، «چهارگوش» و «فاجعه» است. مشخصهی اصلی این نمایشنامهها که در دورهی دوم کاری بکت نوشته شدهاند، ایجازِ فزاینده، حذف تدریجی عناصر دراماتیک سنتی، و تمرکز بر تنهایی و فروپاشی بدنهاست؛ شخصیتها اغلب به کوزه، دهان شناور در هوا یا پاهایی در حال راه رفتن تقلیل یافتهاند. بکت در این آثار با نثری متأثر از ژان‑پل سارتر، به واکاوی فروپاشی روانی و جسمانی شخصیتها در جهان پوچ میپردازد.