درباره کتاب در جستجوی زمان از دست رفته، جلد هفتم (مارسل پروست):
این رمان که در سال ۱۹۲۷ (پنج سال پس از مرگ پروست) به صورت پسمرگ منتشر شد، هفتمین و آخرین جلد از مجموعه هفتگانه به شمار میرود. داستان در سه بخش روایت میشود: نخست بازگشت راوی به تلینوشه و دیدار با ژیلبرت، سپس صحنههایی از پاریسِ بمبارانشده در جنگ جهانی اول (از جمله فرصتی برای وداع با سنت-لوپ که در جبهه جان میبازد و بازدید از یک فاحشهخانه مردانه که بارون شارلوس در آن پناه گرفته است)، و سرانجام مهمانی بزرگ شاهزاده گرمانت. راوی که سالها در آسایشگاهی در سوئیس بستری بوده، پس از بازگشت به پاریس در این مهمانی حاضر میشود، اما در ابتدا کسی را نمیشناسد زیرا چهره دوستان قدیمیاش چنان توسط زمان دگرگون شده که انگار نقابهایی بر چهره زدهاند. همین تجربه «کهنهشدگی» دیگران است که او را به این باور میرساند: اگر زمان از دست رفته را دوباره بازیابد، تنها از راه **حافظه غیرارادی** (مانند لحظه معروف مادلین در جلد اول) و **نوشتن** امکانپذیر است. بنابراین، راوی که سالها خود را نویسندهای نانوشته میدانست، سرانجام موضوع کتابش را مییابد: **زمان** و تأثیر مخرب و خلاق آن بر انسانها. بخش پایانی کتاب که راوی در اتاقک چوبپوششدهاش (آتلیه نویسندگی) قلم به دست میگیرد، یکی از مشهورترین قطعات ادبیات جهان در ستایش هنر و حافظه است. این جلد جایزه ادبی (نوئل) دریافت نکرد اما نامزد نهایی آن بود .