درباره کتاب دیوان کامل شمس تبریزی (مولانا جلالالدین محمد بلخی):
این کتاب که به «دیوان کبیر» نیز شهرت دارد، حاوی بیش از چهل هزار بیت شعر در قالبهای گوناگون چون غزل، رباعی و ترجیعبند است. این اشعار پس از آشنایی مولانا با شمس تبریزی در سال ۶۴۲ قمری و سپس ناپدید شدن ناگهانی شمس، در فراق و ستایش او سروده شدهاند. تصحیح حاضر توسط بدیعالزمان فروزانفر، استاد برجسته دانشگاه تهران، بر اساس قدیمیترین نسخههای خطی موجود که در فاصله صد سال پس از مرگ مولانا نوشته شدهاند، انجام گرفته و معتبرترین نسخه علمی از این دیوان به شمار میرود. این اثر که میان سالهای ۱۳۳۶ تا ۱۳۴۴ خورشیدی در ده جلد منتشر شد، شامل ۳٬۲۲۹ غزل، ۴۴ ترجیعبند و ۱٬۹۸۳ رباعی است و علاوه بر اشعار فارسی، ابیاتی به عربی و ترکی نیز در آن دیده میشود. زبان شاعرانه و خلسهگونه مولانا در این دیوان، وامدار موسیقی و سماع عرفانی است که شمس به او آموخت و دیوان شمس را به یکی از ژرفترین گنجینههای شعر عرفانی جهان تبدیل کرده است.