درباره کتاب وضعیت استثنایی (جورجو آگامبن):
این کتاب که نسخه اصلی آن با عنوان «Stato di eccezione» در سال ۲۰۰۳ منتشر شده، ادامه‌ی پروژه‌ی «هومو ساکر» فیلسوف ایتالیایی است و نخستین اثر نظریِ تمام‌عیار دربارهٔ «وضعیت استثنایی» در سنت فلسفه و حقوق به شمار می‌رود . آگامبن با تحلیل تاریخی از روم باستان (نهاد «iustitium») تا آلمان نازی (فرمان حفاظت از مردم و دولت در ۱۹۳۳) و سپس ایالات متحده پس از ۱۱ سپتامبر (قانون میهنی)، استدلال می‌کند که تعلیق موقت قانون در شرایط بحران، به تدریج به الگوی دائمی حکمرانی بدل شده است . این اثر با بهره‌گیری از آرای کارل اشمیت، والتر بنیامین و ژاک دریدا، مفهوم «نیروی قانون بدون قانون» را تحلیل می‌کند و نشان می‌دهد که وضعیت استثنایی نه درون نظام حقوقی است و نه بیرون از آن، بلکه «منطقه‌ای بی‌تفاوت» یا «خلأ آنومیک» را می‌گشاید که در آن، زندگیِ برهنه (مفهوم محوری آگامبن) مستقیماً در معرض خشونت حاکمیت قرار می‌گیرد . این کتاب با اشاره به اردوگاه‌های کار اجباری و بازداشتگاه‌هایی مانند گوانتانامو، استدلال می‌کند که «وضعیت استثنایی» دیگر استثنا نیست، بلکه قاعده شده است؛ هشداری فلسفی دربارهٔ رابطه‌ی پنهان قانون و خشونت در دموکراسی‌های معاصر .