درباره کتاب سرگذشت حاجی بابای اصفهانی (جیمز موریه):
این رمان که در سال ۱۸۲۴ در لندن منتشر شد، در قالب ژانر پیکارسک (شرح ماجراهای یک سرکش) و با الهام از سبک «هزار و یک شب» نوشته شده است. راوی داستان، حاجی بابا، پسر آرایشگری در اصفهان دوره فتحعلیشاه قاجار است که در شانزده سالگی به همراه یک کاروان راهی ماجراجویی میشود، اما اندکی بعد به دست گروهی از زنان ترکمن جنگجو اسیر میگردد. او در ادامه این سفر پرفرازونشیب، به ناچار نقشهای گوناگونی از قبیل حامل آب، دودفروش قلاب، درویش دورهگرد و نهایتاً پزشک مخصوص شاه را تجربه میکند. موریه که سالها به عنوان دیپلمات بریتانیا در ایران زندگی کرده، با زبانی طنزآمیز، نقدی گزنده بر فساد اداری، رشوهخواری و ریاکاری اجتماعی در جامعه عصر قاجار ارائه میدهد. جالب آنکه این کتاب در غرب به عنوان هجویهای بر شخصیت ایرانی شناخته میشد، در حالی که بسیاری از ایرانیان آن دوران آن را تحلیلی روانشناختی و واقعی از خویشتن خویش میپنداشتند. این رمان بلافاصله پس از انتشار به شهرتی عظیم دست یافت و والتر اسکات آن را مورد تحسین قرار داد.