درباره کتاب دیکته و زاویه (غلامحسین ساعدی):
این کتاب شامل دو نمایشنامه کوتاه با عنوانهای «دیکته» و «زاویه» است که در سالهای پیش از انقلاب منتشر شدهاند . در نمایشنامه نخست، دانشآموزی با امتناع از نوشتن دیکتهای که با باورهایش در تضاد است، نماد مقاومت فردی در برابر زور و بیعدالتی نهادی میشود . نمایشنامه دوم طیف متنوعی از شخصیتها از جمله پیرزنی خانهبهدوش، شاعر، دزد، فیلسوف و خبرنگار را گرد هم میآورد که هر یک تلاش میکنند جهانبینی خود را به دیگران تحمیل کنند . ساعدی که خود پزشک و روانپزشک بود، در هر دو اثر با درکی عمیق از آسیبهای روحی، فضایی وهمناک و درهمآمیخته از کابوس و واقعیت میآفریند . این نمایشنامهها که با زبانی صریح و بیپرده نوشته شدهاند، به نقد خفقان سیاسی، جهل جامعه و وضعیت روشنفکران در تاریخ معاصر ایران میپردازند . فضای تئاتر ابزورد و پوچنمایانه این اثر، بارها با نمایشنامههای ساموئل بکت مقایسه شده اما با فرهنگ و زیستبوم ایرانی گره خورده است .