درباره کتاب خدایان زمینی (جبران خلیل جبران):
این کتاب در سال ۱۹۳۱ و درست دو هفته پیش از مرگ نویسنده منتشر شد. این اثر که به شکل نمایشنامهای گفتوگومحور نوشته شده، سه خداوند بینام را در شبی پس از یک فاجعه بزرگ به تصویر میکشد. خدای اول مظهر شفقت و خستگی از جهان است و آرزوی مرگ دارد. خدای دوم نماینده خشونت و نظم طبیعی است و قربانی و خون را برای بقای الهی ضروری میداند. خدای سوم که نماد انسانیت است، به برادرانش خبر میدهد که عشق در میان بازماندگان هنوز زنده است و جهان باز هم جوانه خواهد زد. جبران خود این کتاب را «زاده جهنم شاعر» خوانده و آن را فرآیندی مانند تولد و بارداری توصیف کرده است. نثر آن سرشار از نمادپردازی و موسیقی کلام است و درست مانند دیگر آثار او، بر این باور تأکید دارد که عشق انسانی، حتی از خدایان شکستناپذیر، پایدارتر است.